با شهدا

بسيار پيش مي‌آمد که زمين زيرانداز و آسمان روانداز رزمندگان بود، هنگام خواب و خستگي، کوله‌پشتي برايشان حکم بالش پرقو را داشت، جايي که لباس، پوتين، کلاه‌خود و احياناً آجر و سنگ‌پاره، کنج ديوار يا نقطه برآمده‌اي مثل چهارچوب متکاي زير سرشان مي‌شد، و يا بالين محبت برادران ديگر پذيراي تن خسته‌شان مي‌گرديد، به اين نحو که اگر سرش را روي مچ و يا ساق پاي يکي از برادران گذاشته بود، او براي اينکه نشان بدهد تا چه اندازه به شخص ارادت و علاقه دارد، سر او را به سمت سينه خود مي‌کشيد، و روي قلبش قرار مي‌داد، کنايه از اينکه جاي شما در واقع اينجاست، گاهي متقابلاً هر دو سرهايشان را به طرف هم مي‌آوردند و روي سينه هم جاي مي‌دادند، و به اين ترتيب گاه تا پانزده نفر در کنار هم ساعت‌ها مي‌آرميدند.