با شهدا

بعد از عمليات و عادي شدن نسبي اوضاع، نوبت عقب آوردن شهدا بود که گاه به قيمت شهادت همرزم ديگري تمام مي‌شد.وقت زيادي صرف مي شد تا به بهانه خشنودي خانواده شهيد و پاس داشتن حق دوستي پيکر شهيد را از معرکه نبرد خارج کنند ولي بعضي وقتها زماني که در جستجوي اسم و آدرس،‌جيبهايشان را زير و رو مي‌کردند اين عبارت را مي‌ديدند:« دوست داشتم چون مادرم فاطمه (س) گمنام بميرم و گمنام باشم.پس اي کسي که مرا مي يابي در همين محل به خاکم بسپار» برخي مواقع نيز امکان عقب آوردن و انتقال پيکر شهدا نبود وقتي همرزمان بر بالين او حاضر مي‌شدند با باز کردن دکمه‌هاي پيراهن و برداشتن فانوسقه يا نارنجک او را از احتمال انفجارات بعدي مصون مي‌ساختند ولي در همين حين چشمشان به يادداشت تبريکي به اين مضمون به همراه شکلات مي‌خورد :«سلام عليکم، خواستم شيريني شهادتم را خودم به همه داده باشم و شما نيز در اين حلاوت با من شريک باشيد».

منبع :کتاب آداب و رسوم جبهه ج2