با شهدا

در اردوگاه هر دو يا سه ماه يك بار ميوه‌اي مي‌آوردند و به عنوان دِسِر بين اسرا توزيع مي‌كردند. هر گاه مي‌خواستند ميوه بدهند، اگر انگور بود، به هر نفر هشت يا نه حبّه مي‌رسيد، اگر هندوانه بود به هر پانزده نفر يك هندوانه مي‌دادند. بعضي مواقع هم يك جعبه خرما مي‌دادند تا بين افراد يك آسايشگاه هفتصد نفري توزيع كنم كه در اين رابطه ارشد آسايشگاه وظيفه ي تقسيم را به عهده داشت.
يك روز يكي از نگهبانان عراقي با عجله وارد آسايشگاه شد و درحالي كه يك دانه پرتقال را كه تقريباً لاشه و گنديده بود، در دست گرفته بود. پرسيد: آيا شما تا به حال در كشورتان چنين ميوه اي ديده ايد؟
يكي از برادران سپاهي كه از حرف او سخت ناراحت شده بود، جواب داد: ما اين پرتقال ها را جلوي گاو و گوسفندهاي خودمان مي ريزيم.
تحمل اين حرف براي نگهبان عراقي و همراهانش خيلي سخت بود. به خصوص كه بچه هاي اردوگاه نيز به اين حاضر جوابي به موقع حسابي خنديده بودند. او هم براي خالي كردن خشم خود، آن برادر سپاهي را را به كناري كشيد و به شدت با كابل كتك زد. سپس او را لخت كرد و در حالي كه فقط يك شورت به تن داشت، وادارش كرد در زميني كه از شدّت گرماي 50 درجه راه رفتن با كفش يا دمپايي هم غير قابل تحمل بود، با پاي برهنه دور خود بچرخد و هر بار كه مي ايستاد و پاهايش را از سوزش گرما در دست مي گرفت، ضربات كابل بود كه بر بدن او فرود مي آمد.
تبليغات حزب بعث عراق اصولاً حول اين محور بود كه ايراني ها كلّاً عقب افتاده اند و چيزي نمي فهمند. يك شب يكي ديگر از عراقي ها آمد و گفت براي شما دستگاهي مي آوردند كه توي آن آدم ها راه مي روند. ما هر چه فكر كرديم، نتوانستيم حدس بزنيم آن دستگاه چيست، تا آن كه بعداً فهميديم دستگاهي كه سرباز عراقي تعريفش را مي كرد، تلويزيون بود.

در اردوگاه هر دو يا سه ماه يك بار ميوه‌اي مي‌آوردند و به عنوان دِسِر بين اسرا توزيع مي‌كردند. هر گاه مي‌خواستند ميوه بدهند، اگر انگور بود، به هر نفر هشت يا نه حبّه مي‌رسيد، اگر هندوانه بود به هر پانزده نفر يك هندوانه مي‌دادند. بعضي مواقع هم يك جعبه خرما مي‌دادند تا بين افراد يك آسايشگاه هفتصد نفري توزيع كنم كه در اين رابطه ارشد آسايشگاه وظيفه ي تقسيم را به عهده داشت.
يك روز يكي از نگهبانان عراقي با عجله وارد آسايشگاه شد و درحالي كه يك دانه پرتقال را كه تقريباً لاشه و گنديده بود، در دست گرفته بود. پرسيد: آيا شما تا به حال در كشورتان چنين ميوه اي ديده ايد؟
يكي از برادران سپاهي كه از حرف او سخت ناراحت شده بود، جواب داد: ما اين پرتقال ها را جلوي گاو و گوسفندهاي خودمان مي ريزيم.
تحمل اين حرف براي نگهبان عراقي و همراهانش خيلي سخت بود. به خصوص كه بچه هاي اردوگاه نيز به اين حاضر جوابي به موقع حسابي خنديده بودند. او هم براي خالي كردن خشم خود، آن برادر سپاهي را را به كناري كشيد و به شدت با كابل كتك زد. سپس او را لخت كرد و در حالي كه فقط يك شورت به تن داشت، وادارش كرد در زميني كه از شدّت گرماي 50 درجه راه رفتن با كفش يا دمپايي هم غير قابل تحمل بود، با پاي برهنه دور خود بچرخد و هر بار كه مي ايستاد و پاهايش را از سوزش گرما در دست مي گرفت، ضربات كابل بود كه بر بدن او فرود مي آمد.
تبليغات حزب بعث عراق اصولاً حول اين محور بود كه ايراني ها كلّاً عقب افتاده اند و چيزي نمي فهمند. يك شب يكي ديگر از عراقي ها آمد و گفت براي شما دستگاهي مي آوردند كه توي آن آدم ها راه مي روند. ما هر چه فكر كرديم، نتوانستيم حدس بزنيم آن دستگاه چيست، تا آن كه بعداً فهميديم دستگاهي كه سرباز عراقي تعريفش را مي كرد، تلويزيون بود.